‪หลายพันปีที่ชาวยิวเชื้อสายเอธิโอเปีย ‪เฝ้าฝันถึงกรุงเยรูซาเล็ม
‪เมื่อเกิดสงครามกลางเมือง ‪ความฝันนั้นจึงเป็นจริง
‪(เอธิโอเปีย ปี 1979)
‪ประเทศของผมกำลังแตกสลายอีกครั้ง
‪ความตายกำลังลุกลามไปทั่ว
‪รัฐบาลใหม่กำลังประกาศสงครามกับกลุ่มกบฎ
‪แม่น้ำกลายเป็นสีแดงฉานด้วยเลือดอีกครั้ง
‪ผู้คนนับพันเสียชีวิต
‪อีกนับล้านเสียโฉม
‪เสียเกียรติ เสียบ้าน
‪เร็วเข้า
‪หยิบแค่ของจำเป็น
‪ทิ้งของหนักไว้
‪แม่คะ
‪หนูไปดูตามแม่น้ำกับถนนแล้ว
‪ในไร่ล่ะ
‪(ได้แรงบันดาลใจจากเหตุการณ์จริง)
‪คาเบเด!
‪เราต้องรีบไปแล้ว
‪เราเพิ่งได้ยินเสียงรถบรรทุกข้ามแม่น้ำมา
‪เราต้องรีบไปแล้ว
‪เร็วเข้า
‪ฉันทิ้งลูกไว้ไม่ได้
‪ขอร้องล่ะ
‪เทสฟา
‪กลุ่มคนโบราณกลุ่มหนึ่ง ‪ทุกข์ทรมานท่ามกลางผู้อื่น
‪ชาวยิวแห่งเอธิโอเปีย
‪เช่นเดียวกับชาวเอธิโอเปียทุกคน ‪เรากำลังตกอยู่ในอันตราย
‪แต่มีเพียงเราที่กำลังจะได้รับความช่วยเหลือ
‪ความช่วยเหลือจากคน
‪ที่ผมติดต่อไป
‪เขาอยู่ไหน
‪ใจเย็น
‪เดี๋ยวเขาก็มา
‪คนจากอิสราเอล
‪คนที่หน้าตาไม่เหมือนเรา
‪แต่มีประวัติศาสตร์เดียวร่วมกับเรา
‪ฝันเดียวกับเรา
‪ความหวังเดียวกับเรา
‪ทำไมถึงช้านัก
‪เด็กคนหนึ่งยังอยู่ที่นั่น
‪ไปๆ
‪ระวังนะ
‪ไปๆ
‪เถิบไปๆ
‪เบียดเข้าไปๆ
‪ระวังนะ ไปกันได้
‪อารี
‪อารี!
‪ไปกัน
‪ไม่ๆ
‪ไปๆ
‪ไป!
‪คุณบ้าไปแล้ว
‪เราไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง
‪เรากำลังเดินทางขึ้นเหนือ
‪หวังว่าจะทำคำทำนายให้เป็นจริง
‪เพื่อไปให้ถึงดินแดน
‪ที่บรรพบุรุษของเราได้สัญญาไว้
‪ดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์
‪เรารอคอยมา 2,700 ปีแล้ว
‪เราจะไปถึงกรุงเยรูซาเล็ม
‪นครแห่งเทพเจ้า
‪สักวันหนึ่ง
‪ไม่ อย่าทำอย่างนั้น
‪รับไปๆ
‪เดี๋ยว
‪อย่า!
‪(ค่ายผู้ลี้ภัยเกดาเรฟ ประเทศซูดาน)
‪เราถึงเยรูซาเล็มรึยังฮะ
‪ยัง
‪ไปเถอะ
‪อีกไม่นานจะเช้าแล้ว
‪ผมได้ยินผู้คุมคุยกัน
‪พวกเขาคิดว่า ‪เราเป็นพวกลักลอบของเถื่อน
‪เราต้องออกไปจากที่นี่
‪คุณกาย โทมัส
‪แล้วคุณคือ
‪ผมคือคนที่ทำให้คุณออกมาได้
‪วอลตัน โบเว่น อเมริกัน
‪พูดเป็นเล่น
‪ผู้ช่วยทูตด้านวัฒนธรรม สถานทูตในคาร์ทูม
‪คุณคงงานล้นมือสินะ
‪ซูดานมีวัฒนธรรมรุ่งเรืองเหลือเกิน
‪ไม่รุ่งเรืองเท่า ‪งานศึกษามานุษยวิทยาของคุณหรอก
‪เราได้รับโทรศัพท์จากกรุงดีซีว่า ‪พวกคุณตกที่นั่งลำบาก
‪นั่นข้าวของพวกเราในท้ายรถคุณเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪ขอโทษทีที่ต้องรีบเก็บของ
‪แต่ผมรู้ว่าเราต้องไปขึ้นเครื่องอีกไม่ถึงห้าชั่วโมง
‪ไปลอนดอน ‪หลังจากนั้นพวกคุณจะไปไหนกัน
‪ท่าทางพวกเขาจะเรียกตัวผมกลับแล้ว ‪คุณจะอยู่ได้ไหม
‪ได้
‪ผมจะพาครอบครัวอื่นมาเพิ่ม
‪เราจะหาวิธีที่ดีกว่านี้
‪หวังว่าคุณจะมีแปรงสีฟันอันใหม่ของผมนะ
‪(สนามบินเบนกูเรียน ประเทศอิสราเอล)
‪(ขาเข้า)
‪บ้านเหรอครับ
‪ที่ทำงาน
‪ไปด้วยไหม
‪ไม่ล่ะ
‪ไม่ ฉันจะกลับบ้าน
‪อะไรนะ
‪กลับไปคลินิก
‪นายพูดบ้าอะไร
‪ฉันพอแล้ว
‪ทำไม
‪ฉันรักนายนะ เพื่อน
‪นายเป็นคนโชคดี
‪แต่ถ้าหมดโชคเมื่อไหร่ ก็...
‪นายต้องมีแผนสำรอง แต่นายไม่เคยมี
‪ก็นะ
‪ฉันถอนตัว
‪นายถอนตัวเนี่ยนะ
‪ฉันถอนตัว
‪แซมมี่
‪ลาก่อน เพื่อน
‪แซมมี่
‪ท่านผู้มีเกียรติ
‪ศูนย์บัญชาการมอสสาด
‪บ่ายวันนี้
‪เอกสารสำคัญในประวัติศาสตร์
‪เพื่อลงมติสนธิสัญญาสันติภาพ
‪ระหว่างสาธารณรัฐอาหรับอียิปต์
‪และรัฐอิสราเอลจะได้รับการลงนาม
‪เริ่มจาก ประธานาธิบดีซูดาต
‪เขาอยู่ไหม
‪- เดี๋ยว อย่าเข้าไป ‪- ขอบใจ
‪นายกรัฐมนตรีกำลังจะลงนาม
‪ในสนธิสัญญาสันติภาพที่สำคัญที่สุดในยุคของเรา
‪แต่เขาไม่มีความสุข ‪เพราะชนเผ่าชาวยิวที่อยู่ไกลโพ้น
‪กำลังถูกสังหารหมู่ในทวีปที่ไม่มีใครสนใจ
‪งั้นคุณก็น่าจะปล่อยให้ผมทำงาน ‪แทนที่จะดึงตัวผมกลับมา
‪งานของคุณคือการถูกจับด้วยงั้นเหรอ
‪หรือนั่นมันแค่
‪ผลพลอยได้
‪ของความบ้าบิ่นและไร้ความยั้งคิดของคุณ
‪ซูดาน
‪ให้ตายเถอะ อารี
‪ประเทศปรปักษ์ที่มีสถานะ
‪หายนะตลอดศก คุณคิดบ้าอะไรอยู่
‪ผมกำลังคิดว่า ซ่อนผู้อพยพ
‪ในค่ายผู้อพยพเป็นความคิดที่ดี
‪แล้วคุณคิดจะพาพวกเขาออกมาอย่างไร
‪ยังวางแผนอยู่
‪งานนี้มีแต่เรื่องปวดหัว
‪คุณสภาพยังกับศพ
‪ขอบคุณนะ
‪กลิ่นตัวก็เหมือนศพด้วย ผมปฏิบัติการอยู่หกสัปดาห์
‪ซาร่าห์เป็นไงบ้าง
‪เธอทิ้งผมไปแล้ว
‪ชีวิตคุณมันเละเทะ
‪งั้นนี่อาจจะเป็นฟ้าหลังฝนก็ได้
‪เรื่องอะไร คุณจะถอดผมเหรอ
‪หน่วยแทรกซึมจะคิดแผนอื่นแทน
‪สำหรับคนเอธิโอเปีย แล้วเราจะปรึกษา ‪กับหัวหน้าว่าจะทำอย่างไรให้ดีที่สุด
‪อีธาน อย่าทำอย่างนั้น คุณก็รู้ว่าพวกนั้นมันงี่เง่า
‪พวกเขาจะเสียเวลาเป็นเดือน ‪กับแผนที่ไม่ได้เรื่อง
‪เราไม่มีเวลาขนาดนั้น คุณต้องส่งผมกลับไป
‪กลับบ้านไปอาบน้ำซะ ไปใช้เวลาอยู่กับครอบครัว
‪แม่งเอ๊ย ไม่ล่ะ
‪ไม่เหรอ
‪มันจบแล้ว อารี
‪คุณจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น
‪เฮ้ นี่ซาร่าห์นะ
‪ฉันพามาย่าไปบ้านพ่อแม่
‪ฉันทำแบบนี้ไม่ได้แล้ว
‪ฉันทิ้งเอกสารไว้ให้คุณเซ็น
‪(แอฟริกา ซูดาน ‪ถึง: ก. โทมัส)
‪อีธาน
‪ผมคิดออกแล้ว
‪นี่มันตีสี่นะ
‪เป็นความคิดที่ดีมากนะ
‪คุณใส่เสื้อคลุมผ้าไหมนอนตลอดเลยเหรอ
‪อย่าพยายามขายเกินไป ถ้าคุณตอแหล ‪เขาจะมองออกทะลุปรุโปร่ง
‪ไม่ต้องซับซ้อน บอกแต่ข้อเท็จจริง ‪อย่าคาดเดาเอง
‪อีธาน
‪ดีใจที่ได้เจอกันนะ
‪อารี
‪- เชิญ ‪- ขอบคุณครับ
‪เราไล่เขาออกแล้วไม่ใช่เหรอ
‪สองครั้งแล้ว
‪ส่วนใหญ่มาจากกอนดาร์กับทีเกรย์ตรงนี้
‪แต่เราจอดเครื่องบินแถวนั้นไม่ได้
‪ทำไม
‪ทหารเผด็จการพาพวกรัสเซียกับคิวบาเข้ามา ‪จำกัดการเดินทางของทุกคน
‪ไม่มีโอกาสจอดเครื่องบินโดยไม่มีใครเห็นได้เลย
‪ทางเดียวที่จะพาคนออกมาได้มากพอคือทางทะเล
‪เอธิโอเปียไม่มีทางติดทะเลเลยนะ
‪แต่ซูดานมี
‪เรือจากซูดานไปไซนายใช้เวลาเท่าไหร่
‪- สามวัน ‪- เดี๋ยวก่อนนะ
‪ต่อให้วิธีนี้ได้ผล
‪คุณต้องใช้เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินเป็นทีม
‪ทีมที่มีภูมิหลังนานาชาติ
‪คุณจะดูแลเจ้าหน้าที่เราให้อยู่นานขนาดนั้น ‪ในรัฐปรปักษ์ได้อย่างไร
‪ตรงนี้แหละที่เข้าท่า
‪เรดซีไดฟ์วิ่งรีสอร์ต
‪โรงแรมที่สร้างโดยบริษัทอิตาลีในต้นยุค 70
‪ห่างจากท่าเรือซูดานไปทางเหนือห้าสิบกิโลเมตร
‪บริษัทอิตาลีทิ้งร้างไปเมื่อห้าปีที่แล้ว
‪ตอนนี้รัฐบาลซูดานกำลังหาทางปล่อยให้เช่า ‪เพื่อกระตุ้นการท่องเที่ยว
‪ถามรัฐมนตรีกลาโหมว่าเขามาร่วมกับเราได้ไหม
‪ขอทำความเข้าใจหน่อย
‪คุณต้องการให้มอสสาด
‪หน่วยสืบราชการลับของอิสราเอล
‪ซื้อโรงแรมร้าง
‪จากรัฐบาลซูดาน
‪แค่เช่า แต่ก็ใช่
‪ทำไมมันถึงร้าง
‪เพราะบริเวณที่ตั้งมันเถื่อนไร้กฎหมาย
‪เผ่าฮาดันอาวาคุมอยู่
‪ใครนะ
‪เผ่าชาวเบดูอิน
‪แปลว่า "เผ่าสิงโต"
‪ขึ้นชื่อเรื่องจับศัตรูกิน
‪ไม่
‪นั่นมัน...
‪ไม่ มัน...
‪ไม่จริงแล้ว ตอนนี้พวกเขาลักลอบค้ามนุษย์
‪- จับเด็กผู้หญิงไปเจดด้า ‪- นี่มัน...
‪ยิ่งเด็ดขึ้นเรื่อยๆ
‪ขอทวนความคิดของคุณหน่อย
‪คุณจะส่งคนยิวหนึ่งกลุ่ม
‪ไปยังประเทศมุสลิม
‪ไปยังสถานที่ที่พวกเขาอาจจะถูกชาวเบดูอินจับกิน
‪เพื่อเปิดโรงแรมปลอม
‪เพื่อช่วยเหลือชาวยิวผิวดำกลุ่มหนึ่ง
‪ที่ไม่แน่นอนว่า
‪จะรอดชีวิตจากการเดินฝ่าทะเลทราย ‪หนึ่งพันกิโลเมตร
‪แล้วให้หน่วยซีลอิสราเอลลักลอบพาออกทางทะเล
‪ขึ้นเรืออิสราเอล
‪ที่ปลอมเป็นเรือบรรทุกน้ำมันดิบ ใช่
‪ไร้สาระสิ้นดี
‪แนตคอร์ยังใช้ได้อยู่รึเปล่า
‪ได้
‪แนตคอร์คืออะไร
‪บริษัทนอกประเทศในสวิตเซอร์แลนด์ ‪ที่เราใช้ทำธุรกรรมครั้งใหญ่
‪ใหญ่แค่ไหน
‪เช่น เช่าโรงแรม
‪ชื่อของพระนางคือ ชีบ้า
‪นางเป็นราชินีที่งดงามที่สุดในโลก
‪นางเดินทางมาไกลจากแอฟริกา ‪เพื่อไปหากษัตริย์ซาโลมอนที่กรุงเยรูซาเล็ม
‪พวกเขาตกหลุมรักกันและมีลูกด้วยกัน
‪เพราะอย่างนั้น หลายพันปีต่อมา
‪ครอบครัวของเราส่วนหนึ่งจึงอยู่ในแอฟริกา
‪เพราะอย่างนี้ พ่อจึงต้องช่วยพวกเขา
‪มาย่า
‪ฟังพ่ออยู่รึเปล่า
‪นี่
‪พ่ออยู่ไหน
‪(ครอบครัวของหนู)
‪พ่อไปทำงาน
‪เที่ยวบินนี้นานนะ
‪อย่าทำอย่างนี้ ฉันทำงานอยู่
‪เพราะคุณต้องนำเครื่องนี้ลงจอดหรอกนะ ‪ฉันจึงจะไม่หักแขนคุณ
‪โอเค
‪ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย
‪คุณมาทำอะไรบนเที่ยวบินนี้
‪ผมขอน้ำมะเขือเทศหน่อย ขอบคุณ
‪ที่นั่งไหน
‪สามสิบสามเอฟ
‪นักบัญชีกลุ่มปาเลสไตน์
‪ฉันแอบดูกระเป๋าเขาแล้ว
‪แจ๋ว
‪สามีเก่าเป็นไง ลูกๆ ล่ะ
‪สามีเก่ายังเฮงซวยเหมือนเดิม ลูกๆ น่ารัก
‪คุณโอเคที่ต้องจากพวกเขามาไม่มีกำหนดเหรอ
‪ถ้าคุณให้เหตุผลที่ดีพอ
‪ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง ก็จะไม่มีใครทำ
‪(เกาะฮาล์ฟมูนเคย์ ประเทศเบลีซ)
‪เจคอยู่ไหน
‪ลองดูในแท็งค์ลดความกดอากาศสิ
‪อะไรหอบอารี เลวินสันผู้ยิ่งใหญ่มาถึงเบลิซได้
‪ฉันมีภารกิจพิเศษมาเสนอ
‪แต่ฉันจะไม่บอกอะไร ‪จนกว่านายจะแต่งตัวให้ดีก่อน
‪มานี่น่า
‪ฉันต้องการคนที่มีความเชี่ยวชาญอย่างนาย ‪คนที่ดำน้ำได้
‪นายรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับเหตุการณ์ในเอธิโอเปีย
‪การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์นองเลือดอีกแล้ว ‪แต่ไม่มีใครสนใจเพราะมันเกิดในแอฟริกา
‪แต่นายกฯ ของนายใส่ใจ
‪(สถานีรถไฟกลาง กรุงอัมสเตอร์ดัม)
‪ไง แม็กซ์
‪นายทำฉันอดกินอาหารกลางวันเลยว่ะ
‪คุณเลวินสัน
‪มีอะไรให้ผมช่วยครับ
‪แม่งเอ๊ย
‪อะไรวะเนี่ย นายมาทำบ้าอะไรที่นี่
‪เขามาทำบ้าอะไรที่นี่
‪เฮ้ๆ นี่
‪ใจเย็น
‪ฉันต้องคุยกับนาย
‪ห้านาที
‪ขอโทษนะ ผมขอเวลา...
‪คลินิกนี้ดูดีนะ
‪- ช่วยได้หลายชีวิตไหม ‪- ไม่
‪แต่ฉันก็ไม่ได้คร่าชีวิตใคร
‪ฉันมีวิธีช่วยพวกเขาออกมาแล้ว แซมมี่
‪ฉันมีแผน
‪แผนเด็ดด้วย
‪เออ นาย...
‪นายก็พูดแบบนี้ตลอด จนกระทั่งทุกอย่างฉิบหาย
‪เอาน่า ฟังฉันหน่อย ‪ถ้านายไม่ชอบสิ่งที่ฉันพูด ฉันจะไป
‪อารีๆ
‪- อารี ‪- อะไร
‪- นายไม่อยากฟังแผนเหรอ ‪- หยุด
‪นายไม่อยากฟังเหรอ
‪นายอยากอยู่ในนี้มากกว่าภาคสนามเหรอ
‪ทำไม
‪นายเป็นแพทย์สนามที่ดีที่สุดที่ฉันรู้จัก
‪อารี
‪ฉันเคยเป็น
‪ตอนที่มือฉันยังใช้ได้ดีทั้งสองข้าง
‪นี่
‪ต่อให้นายถูกมัดมือไพล่หลังทั้งสองข้าง ‪นายก็ยังเก่งที่สุด
‪ฉันต้องการนายในงานนี้
‪ทำไม่ได้ถ้าไม่มีนาย
‪ไม่
‪โอเค
‪ก็ได้ ฉันจะฟัง
‪แต่แค่สงสัยเฉยๆ นะ เพราะฉันจะปฏิเสธอยู่ดี
‪(สามสัปดาห์ต่อมา ออฟฟิศแนตคอร์ เมืองซูริค)
‪ชื่อ
‪แองเกล่า บลูเคล
‪ที่อยู่
‪อย่าลังเล ลังเลเท่ากับตาย
‪ที่อยู่
‪ลูก้า โมราโน่
‪ฉันไม่ได้ถามที่อยู่นาย
‪อย่าตอบเอง
‪ชื่อพ่อแม่
‪โรงเรียนประถม
‪แซมมี่
‪ชื่ออะไร มาจากไหน
‪ผมเลียม แอนเดอร์สัน
‪- ออสเตรเลีย ‪- แฟนคนแรก
‪แมรี่
‪- เล่าเรื่องเธอให้ฟังหน่อย ‪- แมรี่ โรส
‪เปิดซิงผมและหักอกผมด้วย
‪เราเจอกันที่มหาวิทยาลัยควีนส์แลนด์ที่บริสเบน
‪ผมอายุ 19
‪- เธอเสียชีวิตในอุบัติเหตุรถยนต์ ‪- ดีมาก
‪ดีมาก แซมมี่ ตานายแล้ว
‪ฉันยังคิดว่าชื่อนี้งี่เง่าอยู่ดี
‪สำหรับคนที่มาจากมอลตา ทำไมต้องเป็นมอลตา
‪แม็กซ์
‪เมื่อนายรู้ภาษาที่สอง นายค่อยมาจากที่อื่นได้
‪ไม่งั้นนายก็ต้องมาจากมอลตา ‪ไม่มีใครรู้ว่าคนมอลตาพูดอะไรกัน
‪แล้วคนที่มอลตาพูดอะไรกันล่ะ
‪ภาษามอลตีสมั้ง
‪เห็นไหม ไม่มีใครรู้ นั่นแหละประเด็น
‪ชื่อ
‪สวัสดีทุกคน ผมชื่อเออร์วิ่ง วิลมิงตัน
‪มาจากมอลตา
‪คิดว่าเป็นเรื่องตลกงั้นเหรอ
‪บอกให้รู้ไว้นะ
‪ไม่มีใครในกลุ่มนี้สักคนเดียว
‪ที่ผมจะเลือกสำหรับภารกิจแบบนี้ ‪พวกคุณมันบ้าระห่ำเกินไป
‪ผมทำตรงกันข้ามกับสัญชาติญาณทุกอย่าง
‪แหกกฎควบคุมความเสี่ยงทุกอย่างที่ผมเชื่อมั่น
‪รวมทั้งการส่งผู้หญิงไปยังประเทศมุสลิมด้วย
‪ทำความเข้าใจให้ชัดเจนนะ
‪ภารกิจนี้ไม่มีแผนสำรอง
‪ไม่มีแผนแทรกซึมถอนกำลังสำหรับพวกคุณ
‪คุณจะเข้าไปโดยไม่มีปืน
‪หรืออาวุธอื่นใดเลย
‪ถ้างานนี้ผิดแผน
‪พวกคุณจะถูกจับแขวนคอจากปั้นจั่นในคาร์ทูม
‪(สนามบินคาร์ทูม ประเทศซูดาน)
‪หนังสือเดินทางคุณมีปัญหา
‪ไม่มีอะไร
‪ไม่
‪ไม่ใช่ คุณดูผิด
‪คุณต้องดูหน้าที่ถูก
‪ไม่ๆ เราควรจะ...
‪อธิบายมาว่ามีปัญหาอะไร
‪แค่ดูที่หน้าที่สาม ดูหน้าสามหน่อย
‪ทำไมคุณถึงไม่...
‪ขอบใจ
‪คุณโทมัส
‪วอลตัน โบเว่น
‪คุณกลับมาแล้ว
‪ผมกลับมา
‪กลับมาศึกษาอารยธรรมโบราณเหรอ
‪ให้ผมไปส่งคุณที่ไหนไหม
‪ไม่ล่ะ ผมจัดการเองได้ ขอบใจนะ ‪ดีใจที่ได้เจอกัน
‪แนตคอร์
‪เราจะทำยังไงกันดี
‪ขึ้นรถไป
‪- เราทิ้งเขาไปไม่ได้ ‪- ขึ้นรถเถอะน่า
‪อยู่นั่นไง
‪พวกเขาต้องการอะไร
‪เงิน
‪ยินดีต้อนรับสู่แอฟริกา
‪(สถานทูตสหรัฐอเมริกา เมืองคาร์ทูม)
‪ผมอยากให้คุณหาข้อมูลทุกอย่าง ‪เกี่ยวกับบริษัทชื่อแนตคอร์
‪แ-น-ต-ค-อ-ร์
‪(กระทรวงการท่องเที่ยว)
‪(เรดซีไดฟ์วิ่งรีสอร์ต)
‪สวยมาก
‪ประธานาธิบดีนิเมียรีจะยินดีมาก
‪เขาเข้าใจดีถึงประโยชน์
‪ของเศรษฐกิจการท่องเที่ยวที่รุ่งเรือง
‪สำหรับประชาชนชาวซูดาน
‪เราเห็นด้วยอย่างยิ่งครับ
‪ราคา
‪คือปีละห้าแสนดอลลาร์
‪ผมคิดว่าเราตกลงกันไว้ที่สองแสนห้า
‪ตอนที่เราคุยกันทางโทรศัพท์จากสถานทูต
‪เราตกลงกันไว้ที่สองแสนห้า
‪ราคาคือห้าแสนมาตลอด
‪นั่นเสียงอะไรน่ะ
‪ถ้าเป็นผม จะไม่ทำแบบนั้นนะ
‪ประธานาธิบดีนิเมียรีมีศัตรูมากมาย
‪และตอนนี้
‪เขาก็มีน้อยลงแล้ว
‪งั้น
‪สามแสนห้าคือข้อเสนอที่ดีที่สุดของเรา
‪เราบันทึกไว้ว่าสองแสนห้า
‪แล้วคุณเอาส่วนที่เหลือไปใช้ให้เป็นประโยชน์ ‪สำหรับประชาชนชาวซูดานได้
‪คุณอาจจะพูดภาษาอาหรับไม่ได้นะ คุณโทมัส
‪แต่คุณพูดภาษาท้องถิ่นได้
‪ใช่
‪แน่นอน นี่ยังไม่รวมเงินเดือนพนักงานนะ
‪ก็ได้ๆ
‪พนักงานอะไร
‪เมื่อเราตกลงกันได้แบบโลกตะวันออกแล้ว
‪มาฉลองกัน
‪แบบที่พวกคุณทำในโลกตะวันตก
‪ดื่มให้เรดซีไดฟ์วิ่งรีสอร์ต
‪โบรชัวร์หลอกกันนี่หว่า
‪(เรดซีไดฟ์วิ่งรีสอร์ต)
‪แค่ต้องการการดูแลนิดหน่อย
‪สวย
‪เหรอ
‪โทรมชะมัด
‪นี่สวรรค์ชัดๆ
‪อ้าว ว่าไงสุดสวย
‪ปลานี่ยังสดอยู่
‪เฮ้ พวกเรา
‪นี่มันหนังสือพิมพ์สัปดาห์นี้
‪เฮ้ ปลานี่ยังสดอยู่
‪เฮ้ย
‪เฮ้ พวกเราๆ
‪อารี
‪สวัสดี
‪ผมชื่อกาย โทมัส
‪ผมเป็นเจ้าของใหม่ของโรงแรมนี้
‪แม็กซ์ ลดปืนลง
‪เอาน่า
‪ขอโทษที
‪อาบู ฮามิด
‪สวัสดีครับ
‪เกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪ฉันคิดว่าเราเพิ่งพบพนักงานท้องถิ่น
‪มีครอบครัวมาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‪หลายคนตายระหว่างทาง
‪เราพยายามหาเสบียงให้พอ ‪พวกเขาจะได้ไม่อดตาย
‪ตอนนี้
‪พวกทหารมาแทบทุกคืน
‪ผู้นำใหม่ของพวกเขา ผู้พันอับเดล อาห์เมด
‪เป็นคนที่อันตรายมาก
‪คุณยุ่งน่าดูสินะ
‪ใช่
‪ที่นี่มีร้อยสี่สิบคน
‪อีกหกสิบคนอยู่อีกด้านของค่าย
‪เฮ้
‪เกิดอะไรขึ้น เธอคร่ำครวญเรื่องอะไร
‪เธอกำลังพูดว่า
‪เธอทิ้งบ้านมา และ...
‪ฉันๆ
‪ฉันทิ้งบ้านที่สวยงามมา
‪เพราะคุณสัญญา
‪คุณสัญญาว่าจะพาฉันไปเยรูซาเล็ม
‪พ่อของฉัน
‪ตายระหว่างทาง
‪สามีของฉันหายตัวไป
‪ลูกชายของฉันป่วย
‪ฉันอยู่ในค่ายนี้มาเป็นเดือนแล้ว
‪เราไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย
‪คุณทำอะไรกับพวกเรา
‪คุณสัญญาว่าจะพาเราไปเยรูซาเล็ม
‪แต่คุณพาพวกเรามาตกนรก
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องทำอะไร ‪เพื่อพาพวกเราไปจากที่นี่
‪แต่ทำซะ
‪ทำให้ไว
‪วันศุกร์เป็นวันศักดิ์สิทธิสำหรับชาวมุสลิม ‪ดังนั้นเราจะมีทหาร
‪ตามท้องถนนน้อยลง
‪เราต้องการคืนมืดๆ คืนวันศุกร์ที่มืดที่สุดของเดือน
‪เมื่อไหร่ล่ะ
‪อีกสองสัปดาห์
‪งั้นก็ลงมืออีกสองสัปดาห์ ‪คาเบเดจะได้รถบรรทุกสองคันจากชาวบ้าน
‪รถที่ไม่เป็นเป้าสายตา ‪เราจะได้จอดไว้หน้าโรงแรมได้
‪เราน่าจะซ้อมกันก่อน
‪- ทำตัวให้คุ้นเคยกับพื้นที่ ‪- เจค เราต้องดูให้แน่ใจ
‪ว่าพวกซีลจะมาตรงเวลา
‪- ถ้าไม่ตรงล่ะ ‪- ฉันไม่สน บอกไปว่าพวกเขาไม่มีทางเลือก
‪ฉันบอกว่า เราน่าจะซ้อมกันก่อน
‪แม็กซ์ นายกับเรเชลไปเอารถบรรทุกกับคาเบเด
‪- แปลว่าเราจะไม่ซ้อมกันสินะ ‪- พวกเขากำลังจะตาย แซมมี่
‪พวกเขาป่วยและหิวโหย
‪เราจะไม่นั่งอยู่นี่และอร่อยกับอาหารของอาซิซ
‪และนอนอาบแดดในขณะที่พวกเขากำลังทรมาน
‪ถ้าเรามีทางช่วยได้
‪(เวฟเวอร์ลีย์)
‪(นอกชายฝั่งซูดานไป 12 ไมล์)
‪ยอชท์วัน ยอชท์วัน เปลี่ยน
‪ฮัลโหล
‪ยอชท์วัน เปลี่ยน
‪ฮัลโหล
‪ยอชท์วันจากฐาน เปลี่ยน
‪ได้ยินชัดแจ๋ว ฐาน
‪ดีใจที่ได้ยินเสียงคุณ
‪พวกเขามาแล้ว
‪ดี
‪อีกสิบสองนาทีจะออก
‪เยี่ยม
‪คุณบอกพวกเขาว่าอะไร
‪เราไปดูลาดเลาจุดดำน้ำ ตอนเช้าจะกลับมา
‪เยี่ยม
‪นายรอใครมาเยี่ยมรึเปล่า
‪ดาดฟ้า เดี๋ยวนี้ เอาปืนฉมวกไป
‪ที่นี่หาไม่ง่ายเลยแฮะ
‪คุณต้องมีป้ายให้ชัดกว่านี้
‪ร้อนจนต้องเปิดหน้าต่าง แต่ว่า
‪พอเปิด ฝุ่นก็ตีซะ
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังมองหาอะไรอยู่นะ
‪แต่ฉันว่าคุณมาผิดที่แล้ว
‪ที่นี่ไม่ใช่เรดซีไดฟ์วิ่งรีสอร์ตเหรอ
‪ก็ใช่ค่ะ
‪แต่เรายังก่อสร้างกันอยู่
‪อีกหลายเดือนกว่าเราจะเปิดได้
‪เราเพิ่งขับรถแปดชั่วโมงมาจากคาร์ทูม
‪เพราะเจ้านี่
‪ไง
‪ลงมาๆ
‪คุณต้องส่งพวกเขากลับบ้าน
‪เราทำไม่ได้
‪ได้สิ เราแค่ส่งพวกเขาไปโรงแรมจริง
‪ผู้พันมาดิบโบส่งพวกเขามา
‪สิ่งสุดท้ายที่เราต้องการคือ ‪มีคนร้องเรียนที่นี่
‪บ้าเอ๊ย เราช้าไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว
‪แล้วเราจะทำอย่างไร
‪ให้พวกเขาเช็คอิน
‪ให้ห้องพักไป
‪- ให้พวกเขาเช็คอินเนี่ยนะ ‪- ใช่
‪บ้ารึเปล่า นี่มันโรงแรมปลอมนะ
‪ก็ปลอมใส่ซะสิ
‪โอเค
‪พวกเรารู้กันดีว่าอาจจะเกิดแบบนี้ขึ้นได้ จริงไหม
‪- เรารู้เหรอ ‪- ฉันไม่รู้
‪โรงแรมปลอมของเราเพิ่งกลายเป็นโรงแรมจริง
‪ให้ห้องพักไป ให้พวกเขาเข้าพัก
‪ให้ไว ขอร้องล่ะทุกคน
‪ขอหนังสือเดินทางค่ะ
‪ฉันจะไปถ่ายสำเนาเก็บไว้นะคะ
‪เดี๋ยวจะกลับมาเอากุญแจให้
‪โอเค ผมอยู่นี่แล้ว
‪เรารู้อะไรบ้าง
‪ยังไม่รู้อะไร พวกเขากำลังเดินทาง
‪แหงล่ะต้องเป็นคนเยอรมัน
‪ต้องเป็นพวกเยอรมันประจำเลย
‪เอาละนะ
‪(เกดาเรฟ ห้ากิโลเมตร)
‪คาเบเดไม่อยู่ที่นี่
‪เรามาช้าไปสองชั่วโมง
‪พวกเขาอาจจะออกมาไม่ได้
‪เขาช่วยออกมาได้
‪พวกเขาอยู่ที่นี่แหละ
‪คาเบเด
‪คุณหายไปไหนมา
‪ผมกลัวว่าคุณถูกจับไปแล้ว
‪ผมขอโทษ ไว้อธิบายทีหลัง
‪พาพวกเขาไปขึ้นรถ
‪มาๆ ทางนี้
‪มาๆ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าจะเห็นอะไร
‪ไม่ว่าจะได้ยินอะไร
‪เงียบเอาไว้
‪นี่
‪ไงหนูน้อย
‪เธอจะได้กลับบ้านนะ
‪เจ๋งเลย
‪ยอชท์วัน ยอชท์วัน เรือกำลังเดินทาง
‪นั่นอะไรวะ
‪ด่านตรวจ
‪เราต้องกลับรถ
‪- นายทำอะไร ‪- คิดอยู่
‪หยุดรถแล้วค่อยคิดได้ไหม
‪พวกนายเห็นรึเปล่า
‪ใช่ เห็นแล้ว เรากำลังปรึกษากันอยู่
‪เวรเอ๊ย จะล้มเหลวตั้งแต่ภารกิจแรกไม่ได้นะ
‪ตายตั้งแต่ภารกิจแรก ‪ก็เป็นความคิดที่เลวร้ายพอกัน
‪ฉันบอกรึยังว่าควรซ้อม
‪เจค เร่งความเร็วเต็มที่
‪นายบ้าไปแล้ว
‪ยอชท์วัน แผนว่าไง
‪ปิดวิทยุ ปิดไฟ
‪เขาบอกว่าปิดวิทยุเหรอ
‪เขาบอกว่าปิดไฟเหรอ
‪โอเค เราจะหยุดที่ด่านตรวจ ‪แล้วหาทางหว่านล้อมเอา
‪ใช่ เผื่อพวกเขาจะไม่สังเกตเห็น ‪คนเอธิโอเปีย 174 คนในท้ายรถ
‪เราจะขับลุยไปเลย
‪โอเค
‪ก็ได้ เอาเลย
‪เฮ้ ทุกคน
‪เกาะเอาไว้นะ
‪หาอะไรเกาะไว้แน่นๆ
‪เกาะไว้นะ
‪เกาะไว้
‪ยอชท์วัน รายงานสถานการณ์ด้วย
‪นายอยากให้ฉันบอกว่าอะไร
‪ยอชท์วัน จากฐาน
‪โอเค
‪ยอชท์วัน จากฐาน
‪ที่นั่นเกิดบ้าอะไรขึ้น
‪เวฟเวอร์ลีย์ เปลี่ยน
‪ยอชท์วัน จากฐาน
‪จับไว้ๆ
‪เวรแล้ว
‪ยอชท์วัน ได้ยินรึเปล่า
‪ยอชท์วัน
‪ยอชท์วัน ได้ยินรึเปล่า
‪ยอชท์วันถึงฐาน เราได้ยินแล้ว
‪ยอชท์วัน
‪สถานะเป็นยังไง
‪ทำไมถึงปิดวิทยุ
‪แบตเตอรี่ล่มน่ะ
‪ได้บทเรียนแล้ว
‪ทราบแล้ว
‪มาเร็วๆ
‪จับไว้นะ
‪ไปเลย
‪ผู้ที่ช่วยหนึ่งชีวิตเท่ากับช่วยทั้งโลก
‪เราเพิ่งช่วย 174 ชีวิต
‪เฮ้ นายโอเคไหม
‪อะไรนะ
‪เออ ฉันโอเคอยู่แล้ว
‪ดูสิ
‪แซมมี่
‪มันเป็นด่านตรวจสุ่ม
‪- ถึงซ้อมไปก็ไม่ช่วยอะไร ‪- เออ ไม่เป็นไรน่า
‪ไม่เป็นไร เราทำสำเร็จแล้ว
‪ฉันกำลังสนุกสุดเหวี่ยงเลย
‪ครั้งนี้อาจจะเป็นด่านตรวจสุ่ม
‪แต่เพราะนาย ครั้งหน้าจะไม่สุ่มแล้ว
‪อาจจะนะ
‪ฐานกำลังกลับบ้าน
‪พร้อมกับสินค้าทั้งลำ
‪อีกไม่กี่วันเจอกัน
‪เยี่ยมมากทุกคน
‪เยี่ยมมากเพื่อน เยี่ยมมากทุกคน
‪คุณน่าจะได้เห็นพวกเขา
‪ทุกคนเงียบสนิท
‪ผมเคยเล่าให้ฟังไหม ‪ว่าแม่ผมอยู่บนเรือเอ็กโซดัส
‪ฉันนึกว่าเธอมาจากอเมริกา
‪แม่ที่แท้จริงของผม
‪หลังจากพวกเขานำตัวพ่อผมไป
‪แม่ผมก็ขึ้นเรือพร้อมผู้รอดชีวิตคนอื่น ‪และออกเดินทางตัวเปล่า
‪มีแค่เสื้อผ้าที่ใส่และ...
‪เด็กผู้ชายตัวน้อยวัยสี่ขวบ
‪ล่องเรือหลายสัปดาห์
‪ในที่สุดก็ถึงดินแดนพันธสัญญา ‪แต่พวกอังกฤษไม่ยอมให้พวกเขาเข้าไป
‪พวกนั้นไล่พวกเขา
‪ทหารหนุ่มชาวอังกฤษสงสารเธอ
‪ยอมซ่อนตัวผม
‪แม่ยกผมให้เขา
‪ไม่นะ แม่ช่วยคุณไว้
‪นายทหารอังกฤษพบกับอาสาสมัครชาวอเมริกัน
‪แล้วเราก็ย้ายไปนิวยอร์กเมื่อผมเจ็ดขวบ
‪พ่อแม่ใหม่ ชีวิตใหม่
‪ผมย้ายกลับมาอิสราเอลในวันเกิดครบ 18
‪เราทุกคนเป็นผู้ลี้ภัย จริงไหม
‪มันเกิดขึ้นเร็วมากครับ
‪แกยิงจนหมดแม็กใช่ไหม
‪ครับ ผมมั่นใจว่ายิงโดนพวกเขา
‪พวกฮาดันดาวาลักพาตัวลูกสาวของเรา ‪แล้วพาไปเป็นทาสกามในเมืองเจดดา
‪ถ้าแกไม่หยุดพวกมัน ‪แกก็ไม่มีเหตุให้ต้องอยู่อีกต่อไป
‪ผมคิดว่าพวกนั้นไม่ใช่พวกฮาดันดาวา
‪จากจุดที่ผมยืนอยู่ ดูเหมือนคนขับจะเป็น
‪คนขาว
‪หนีบไม้ขีดไฟไว้ทำไม
‪ผิวจะได้แทนทั่วกัน
‪เป็นเรื่องงี่เง่าที่สุดที่ฉันเคยได้ยินเลย
‪ทำอะไรกันอยู่
‪โบรชัวร์ของนายบอกว่า
‪มีคลาสไทชีผ่อนคลายทุกวัน
‪เออร์วิ่ง
‪เลียมกำลังซักผ้าเพราะเขาแพ้พนัน
‪แองเกล่าไปช้อปปิ้งหลังจากนวดตัวให้นาซีขนดก
‪และตอนนี้ฉันกำลังจะนำทัวร์ดำน้ำ
‪กำลังจะเริ่มในอีกสิบสองนาที
‪ตามโบรชัวร์เฮงซวยของนาย
‪สนใจไปด้วยกันไหม
‪หันไปสิ
‪สวัสดี
‪มีอะไรให้ผมช่วยครับ
‪เมื่อคืนนี้เกิดเหตุการณ์ ‪เราอยากแน่ใจว่าพวกคุณทุกคน
‪ในโรงแรมปลอดภัยดี
‪เหตุการณ์อะไร
‪พวกลักลอบ
‪เมื่อคืนพวกเขาขับทะลวงด่านตรวจของเรา
‪เกือบจะฆ่าทหารของผมไปสองคน
‪ผมได้ยินว่ามีปัญหาพวกลักลอบตลอดทั้งชายฝั่งเลย
‪หวังว่าจะไม่มีใครได้รับบาดเจ็บนะ
‪ผมรู้ว่ารถมันดูซอมซ่อ แต่ยังวิ่งได้ฉิวเลย
‪ทหารของผมยิงโดนรถบรรทุก
‪รถบรรทุกจากเมื่อคืนน่าจะมีรอยกระสุนอยู่
‪รถของคุณไม่น่าจะมีรอยกระสุนนะ คุณ
‪โทมัส กาย โทมัส
‪และไม่
‪ไม่น่าจะมีเลย
‪แน่ใจนะว่าแกยิงโดนรถ
‪อย่างน้อยหกนัดแน่นอนครับ
‪อย่างต่ำ น่าจะมากกว่านั้น
‪โดนแน่ๆ
‪กลับไปขึ้นรถ
‪หวังว่าคุณจะมาเยี่ยมพวกเราอีกนะ
‪ฉันเกือบอึราดชุดดำน้ำ
‪ใช่ ถ้าทหารคนนั้นไม่กลัว ‪จนไม่กล้ายอมรับว่าเขายิงพลาด
‪เราคงถูกจับขังไปแล้ว
‪มานี่หน่อย
‪นายเห็นอะไร
‪ลูกหลงโดยไม่รู้ตัว
‪ฉากบังหน้าชั้นดี
‪คิดดูสิว่า ถ้าพวกเยอรมันไม่อยู่ที่นี่ ‪ตอนอาห์เมดมา
‪นายล้อเล่นใช่ไหม
‪นักท่องเที่ยวจริง
‪แบบคนจริงเลยเนี่ยนะ
‪ประเด็นของเขาคือ ตอนนี้มีคนจริงๆ ‪ไปพักที่โรงแรมแล้ว
‪ซึ่งแม่งโคตรมั่ว
‪ตอนนี้เขาเลยอยากชดเชย
‪เรื่องโคตรมั่วครั้งใหญ่นั่น ‪ด้วยความโคตรมั่วอีกงั้นเรอะ
‪เพราะแบบนี้ ผมถึงต่อต้านเรื่องนี้ตั้งแต่แรก ‪แต่ผมเห็นด้วยกับเขา
‪นักท่องเที่ยวจริงจะทำให้ปฏิบัติการได้ง่ายขึ้น
‪- เพราะจะไม่มีใครถามอะไร ‪- ไม่เอาน่า
‪เรื่องกลุ่มคนขาวดูแลโรงแรมร้างกลางซูดาน
‪เพราะโรงแรมนั้นจะไม่ร้างแล้ว
‪ผมไม่ควรจะอนุมัติปฏิบัติการนี้ตั้งแต่แรก
‪นักท่องเที่ยวจริงเนี่ยนะ อีธาน
‪ลองคิดดูสิ ถ้าผมไปบอกนายกรัฐมนตรี
‪ว่าหน่วยงานของเรากำลังเปิดโรงแรมจริงๆ
‪"อีกอย่างครับ ท่านนายกฯ ‪นักฆ่าที่ฝึกมาอย่างดีของเรา
‪กำลังทำธุรกิจงานบริการในซูดาน"
‪ไม่มีทางเด็ดขาด
‪อีธาน ไม่มีทาง
‪(ภารกิจที่สอง พฤษภาคม ปี 1980)
‪(ลูกค้าที่พึงพอใจ)
‪แรงๆ ค่ะ
‪ดีค่ะ
‪ขยับไหล่ด้วย
‪แล้วหมุน
‪(ภารกิจที่หก กันยายน ปี 1980)
‪(ภารกิจที่เจ็ด สิงหาคม ปี 1981)
‪(ค่ายผู้ลี้ภัยเกดาเรฟ)
‪ผู้คนหายตัวไปจากค่าย
‪ฉันอยากรู้ว่าพวกเขาไปไหนและใครพาไป
‪ผู้คนหายตัวไปจากค่าย
‪ฉันอยากรู้ว่าพวกเขาไปไหนและใครพาไป
‪ท่านครับ
‪ผมรู้ว่าท่านต้องการตัวใคร
‪เขาชื่อคาเบเด
‪ผู้หญิงจะไม่เดินคนเดียว
‪โดยไม่มีสมาชิกครอบครัวอยู่ด้วย
‪ผู้หญิงต้องสวมผ้าฮิญาบตลอดเวลา
‪เครื่องดื่มแอลกอฮอล์
‪อย่าแตะแอลกอฮอล์นะ
‪จะไม่วางขายในที่สาธารณะอีกต่อไป
‪บ้าฉิบ
‪เกิดเหตุการณ์ในภาคใต้ ฉันคิดว่าคุณต้องมาดู
‪(รถพยาบาล)
‪อยู่นั่นเอง
‪ฉันเพิ่งพูดถึงคุณ
‪กับแขกคนใหม่ของเรา
‪คุณโทมัส ดีใจที่ได้เจอกันอีก
‪แหม เซอร์ไพรส์ดีจัง
‪ผมก็ว่าอย่างนั้น
‪คุณไม่ใช่คนที่ตามตัวได้ง่ายเลย
‪ผมเจอคุณเกือบสองปีที่แล้ว
‪ตอนนั้นคุณเป็นนักมานุษยวิทยา
‪ใช่ ก็นะ มันหาเลี้ยงปากท้องไม่ได้
‪ใช่
‪คือ
‪พวกใฝ่สงครามเรียกร้อง ‪ให้ใช้กฎชะรีอะฮ์ที่เข้มงวดขึ้น
‪นิเมียรีกำลังหวาดระแวงมากขึ้นเรื่อยๆ
‪ถ้าถามผม ประเทศนี้แม่งเป็นชนวนระเบิดนี่เอง
‪จริงเหรอ อยู่แถวนี้ไม่รู้สึกแฮะ
‪- ไม่เหรอ ‪- ไม่เลย
‪รัฐบาลส่งเครื่องบินขนส่งสินค้ามาให้เรา
‪พร้อมจะอพยพถ้าเกิดเหตุการณ์เลวร้าย
‪และวิกฤติผู้ลี้ภัยนี้ มัน...
‪มันไม่ช่วยเลย มีทั้ง...
‪ผู้ลี้ภัยทั้งหมู่บ้านหายตัวไป
‪ในอากาศ
‪สหประชาชาติมีค่าตอบแทนให้ชาวซูดาน
‪ที่ให้ที่พักพิงผู้ลี้ภัยทุกคน
‪ดังนั้นเมื่อผู้คนเริ่มหายตัวไป มันก็
‪ไม่ดีต่อธุรกิจนะ
‪เอานะ
‪วิกฤติเดียวที่เราเจอคือ ‪จะจับล็อบสเตอร์สดๆ ได้รึเปล่า
‪ล้อเล่นน่ะ
‪ผมเพิ่งกลับจากเกดาเรฟ
‪พวกทหารเพิ่งประหารคนไปอีกสามสิบคน
‪นี่เรื่องร้ายแรงนะ
‪ผมอยากอยู่คุยต่อนะ แต่ต้องกลับไปทำงานแล้ว
‪- ได้สิ ‪- โอเค
‪ขอให้สนุกกับ...
‪คาเบเด บิมโร ใช่ไหม
‪ว่าไงนะ
‪ผมคิดว่าเป็นชื่อที่แปลกดี
‪คาเบเด
‪นั่นสิ
‪ซีไอเอมาทำอะไรที่นี่
‪- เขาต้องการอะไร ‪- ผมไม่รู้
‪- ผมว่าเขามาเตือนเรา ‪- แม่งเอ๊ย
‪เขารู้เรื่องคาเบเด
‪เราต้องไปแล้ว
‪ไม่ นี่มันงี่เง่าสิ้นดี
‪บอกคาเบเดว่ามันอันตรายเกินไป ‪อีกสองสัปดาห์เราจะสานต่อ
‪- เมื่อเราประเมินความเสี่ยงแล้ว ‪- เรามีสองร้อยคนรออยู่
‪เราจะมีคนน้อยลงสองร้อยคนถ้าเราทำพัง
‪ให้ตายสิวะ แซมมี่ ‪เชื่อใจฉันสักครั้งได้ไหม
‪ถ้าเราจะทำต่อ เราต้องไปเดี๋ยวนี้
‪จะเอายังไง
‪ผมต้องการให้คุณทำอะไรให้ผมหน่อย โอเคนะ
‪ผมต้องการให้คุณขึ้นรถคันนี้ไป
‪ถึงตาคุณแล้ว
‪คุณจะได้กลับบ้าน
‪อารี ยังมีอีกหลายร้อยคน ‪กำลังข้ามพรมแดนมาทุกสัปดาห์
‪- อีกหลายพันคนยังติดอยู่ในเอธิโอเปีย ‪- ทหารได้ชื่อคุณไปแล้ว
‪พวกเขากำลังตามล่าคุณ
‪- ผมไม่สำคัญ สำคัญที่พวกเขา ‪- พวกเขารู้
‪ว่าคุณลักลอบพาคนหนีออกไป
‪คุณจะไม่มีประโยชน์ต่อใครถ้าคุณตายไป
‪คุณทำมาพอแล้ว
‪พอแล้วเหรอ
‪จะพอก็ต่อเมื่อพวกเราทุกคนได้อยู่ในเยรูซาเล็ม
‪ทุกคน
‪มาเร็ว
‪ดี ขึ้นได้แล้วนะ
‪โอเค
‪อารี
‪- ว่าไง ‪- มานี่
‪นี่ของคุณ
‪จากภรรยาคุณ
‪ทุกคน เรามีแขกไม่รับเขิญ
‪ว่าไงนะ
‪เรามีแขกมา
‪ไปๆ
‪แขกประเภทไหน
‪ฉิบหายๆ
‪ขอรายละเอียดหน่อย
‪รถจี๊ปทหารกำลังมาจากทางเหนือ
‪ฉันเห็นรถสามสี่คัน
‪บ้าเอ๊ย ไปๆ ขึ้นเรือไป
‪กำลังโดนยิงหนัก
‪คุณชื่ออะไร ทหาร
‪- ชื่ออะไร ‪- ดาวิด
‪ดาวิด โอเคนะ
‪อยู่กับผมนะ คุณจะไม่เป็นไร
‪ไปเอากระเป๋าผมมา อยู่ในรถ
‪ไม่มีเวลาแล้ว ไม่มีเวลาแล้ว
‪- เราต้องพาเขาขึ้นเรือ ‪- จับขาเขา
‪เฮ้ๆ อย่าปล่อยแผลเขา
‪กดไว้ต่อให้มือชา ถ้าปล่อยเขาตายแน่
‪ปล่อยๆ
‪ผู้โดยสารทุกคนไปแล้ว
‪ทหารซีลถูกยิง ย้ำอีกครั้ง ทหารซีลถูกยิง
‪เตรียมทีมแพทย์ให้พร้อม
‪พระเจ้าๆ
‪เป้าหมายกว่าสิบคนถูกพบตัวแล้ว
‪ขออนุญาตเข้าจู่โจม
‪ไม่ๆๆๆ อย่าจู่โจม
‪ถ้าจู่โจมก็จบเห่กัน ผมจัดการเอง
‪- นายจะทำอะไร ‪- เล่นตามฉัน
‪อย่ายิงๆ
‪ผมชื่อกาย โทมัส จากเรดซีไดฟ์วิ่งรีสอร์ต
‪เราพานักท่องเที่ยวมาดำน้ำตอนกลางคืน
‪พวกคุณทำอะไร
‪ผู้นำคุณอยู่ไหน
‪พวกเขาถูกจับไป
‪ย้ำอีกครั้ง หัวหน้าทีมถูกจับไป
‪ขออนุญาตเข้าจู่โขม
‪เราจะไม่มีเวลาแล้ว
‪เอาสิวะ จู่โจมๆ
‪อย่าจู่โจม ย้ำอีกครั้ง อย่าจู่โจม
‪พาสินค้าไปที่ฐานแล้วหนีออกมาซะ
‪ฉันเองๆ ใจเย็น
‪เรือถึงฐานแล้ว
‪สินค้าปลอดภัยดีบนเรือ
‪รับทราบ
‪มีข่าวหัวหน้าทีมบ้างไหม
‪เราติดตามการสื่อสารวิทยุในคาร์ทูมอยู่
‪ไม่มีอะไรใหม่
‪เราจะได้ออกไปจากที่นี่
‪ทุกอย่างจะโอเค
‪เฮ้ๆ ขอโทษที
‪ขอโทษที
‪ผมต้องคุยกับผู้นำคุณ
‪เฮ้
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪นายสิไอ้เวร อารี
‪ว่าไงนะ
‪ฉันบอกนายให้ยกเลิกปฏิบัติการคืนนี้ ‪ฉันบอกนายแล้ว
‪- ว่ามันอันตรายเกินไป ‪- นายไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ
‪ใช่ ฉันไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ ‪มีเพียงนายคนเดียวที่ทำได้
‪นายอยากพูดอะไรก็ว่ามา
‪ทำไมนายถึงพาฉันมาที่นี่
‪นายทำยังกับเราเป็นเพื่อนรักกัน
‪แต่นายไม่เคยฟังฉันสักคำ
‪และฉันก็ไม่ใช่แพทย์สนามที่เก่งที่สุดแล้วด้วย
‪เพราะความสมเพชเหรอ
‪ใช่ เพราะความสมเพช
‪พอใจรึยัง
‪ทีนี้หุบปากซะ
‪- เราจะได้ออกไปจากที่นี่ถ้าใจเย็นไว้ ‪- พวกเขาจะรู้ว่าเราคือใคร
‪พวกเขาจะไปที่โรงแรม ‪ถ้าไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้วน่ะนะ
‪และพวกเขาจะฆ่าพวกเราทุกคน แม็กซ์ เจค
‪- เรเชล ‪- เฮ้ อย่าพูดชื่อ
‪- นายไม่รู้ว่าใครฟังอยู่บ้าง ‪- นายคิดว่างานแบบนี้มันน่าตื่นเต้นเหรอ
‪มันไม่น่าตื่นเต้น มันคือความเป็นจริง
‪มันมีระเบียบการ
‪ไม่ใช่เรื่องที่นาย
‪จะด้นสดกลางงานแล้วหวังว่าจะออกมาดีได้
‪ฉันรู้น่า
‪งานของเรามันอันตราย
‪บางครั้งผู้คนก็บาดเจ็บ
‪ฉันรู้
‪เพราะเรื่องนี้เหรอ
‪มือนาย ที่แทนเจียร์
‪นายรู้ว่าฉันเป็นศัลยแพทย์ก่อนจะเจอนาย
‪แต่นายก็ยังมีหน้ามาที่คลินิกฉัน
‪และล้อเลียนว่าฉันไม่ได้ช่วยชีวิตคน
‪ล้อเลียนอะไร ฉันล้อเลียนตอนไหน
‪ล้อเรื่องอะไร
‪มันไม่เกี่ยวกับมือฉัน
‪มันเกี่ยวกับนาย
‪มันเกี่ยวกับฉันและนาย
‪พวกเขาจะทรมานเราและเราจะตายอยู่ในนี้ ‪เพราะอัตตาของนาย
‪ไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากใครเลย
‪และไม่ว่านายจะทำอะไร ฉันก็ยังโง่
‪ตามนายต้อยๆ เหมือนหมาตัวหนึ่ง
‪ฉันแม่งโง่ฉิบ
‪ฉันมันโง่ ฉันมันโง่เอง
‪ฉันมันโง่ ฉันมัน...
‪ฉันมัน...
‪เฮ้
‪นี่ๆ หยุดนะ
‪นายจะทำให้เราถูกฆ่า อย่า
‪ฉันมาพบผู้พันมาดิบโบ
‪ฉันไม่ได้นัดไว้ แต่เขารู้จักฉัน
‪ไม่อยู่ในรายชื่อ
‪ไม่ได้พบ
‪โอเค
‪ถ้าคุณเปิดประตู ฉันจะขับเข้าไป
‪ฉันจะขับเข้าไป
‪แองเกล่า บลูเคล
‪ผู้จัดการทั่วไป
‪ของเรดซีไดฟ์วิ่งรีสอร์ต
‪บริษัทแนตคอร์
‪อ้อใช่ๆ แน่นอน
‪ขอโทษที
‪อยากดื่มมิสเตอร์พิบบ์หน่อยไหม
‪เหมือนโค้ก แต่รสชาติเหมือนเชอรี่
‪ใครทำแบบนี้กับคุณ
‪ไม่ๆ มัน...
‪ไม่ใช่ พวกเขาไม่ได้ทำ
‪เราทำกันเอง
‪ต่อยกันเอง
‪หมายความว่าไง
‪เราไม่ชอบขี้หน้ากัน
‪พวกฝรั่งบ้า
‪คุณไปได้แล้ว
‪เชิญไปได้
‪คุณแต่งตัวหรูไปนะ
‪ไปคุยกันข้างใน
‪อีธาน
‪ทหารที่ถูกยิงล่ะ
‪เขาเสียเลือดมากไป
‪มันเกิดขึ้นได้อย่างไร
‪พวกเขาคิดว่าเราเป็นพวกลับลอบ
‪เรื่องทั้งหมดนี้มันหายนะชัดๆ
‪มันไม่...
‪มันไม่สำคัญแล้ว
‪คุณจะปิดงานเราเหรอ
‪คุณทำไม่ได้นะ อีธาน
‪ภารกิจนี้สำเร็จ เราช่วยคนออกไปได้เป็นพัน
‪เรายังมีอีกหลายพันคนกำลังเดินทางมา
‪เพราะอย่างนั้น เราจึงต้องหยุดเดี๋ยวนี้
‪ในขณะที่มันยังสำเร็จอยู่
‪พระเจ้า คุณคิดแต่เรื่องการเมือง ‪ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป
‪- พวกซูดานไม่รู้ว่าผู้ลี้ภัยที่หายไป... ‪- เมื่อคืนนี้คุณเกือบตาย
‪อีกนิดเดียว
‪เราจะได้เปิดสงครามปะทะกัน
‪ระหว่างหน่วยซีลของเรากับกองทหารซูดานแล้ว
‪คุณถูกจับตัวไป
‪อีกครั้ง พวกเขามีข้อมูลคุณแล้ว
‪งานของผมที่นี่ยังไม่จบ
‪เปิดตาดูซะ
‪ดูว่าเกิดอะไรขึ้นในคาร์ทูม
‪พวกเขากำลังจับกุมและประหารผู้ขัดขืน
‪พวกเขากำลังทุบตี ‪ผู้หญิงที่ไม่คลุมหน้าตามท้องถนน
‪พวกเขากำลังขับไล่ชาวต่างชาติ
‪การปฏิวัติตามตำราเป๊ะเลย ได้เวลาออกไปแล้ว
‪ขอร้องล่ะ อีธาน ได้โปรด
‪ผมต้องการให้พวกคุณกลับบ้าน
‪ผมไม่ต้องการรู้สึกผิดที่มีคนตายเพิ่มแล้ว
‪ให้เวลาเตรียมตัวสองสามวัน
‪แล้วออกไปจากดินแดนป่าเถื่อนนี่ซะ
‪นี่เลือด
‪เราต้องออกไปจากที่นี่
‪อย่าๆ นี่ผมเอง เร็ตต้า
‪ผมเร็ตต้า
‪คาเบเดอยู่ไหน
‪ให้ตายสิ แซมมี่
‪คุณถูกแทงเหรอ
‪ขอผมดูหน่อย
‪ผมคิดว่าปอดเขาทะลุ
‪ลุกขึ้นนั่ง ระบายความดันออกจากปอดหน่อย
‪คุณออกมาได้อย่างไร
‪ผมติดสินบนผู้คุม
‪เรายกทุกอย่างที่มีให้เขา
‪อารี
‪มีมาอีกกลุ่ม
‪หลายร้อยคน
‪พวกเขาซ่อนตัวอยู่ริมแม่น้ำ
‪เราต้องพาเขาไปโรงพยาบาล ‪ช่วยผมย้ายเขาหน่อย
‪ไม่ เราต้องหาที่อื่น ที่อื่นให้พวกเขาไป
‪ปฏิบัติการจบลงแล้ว
‪พวกเขาสั่งยกเลิก
‪พวกเราจะกลับไปอิสราเอลแล้วรวมกลุ่มใหม่ ‪ผมขอโทษ ผมทำอะไรไม่ได้
‪ถ้าคุณอยากไป ก็เชิญไป
‪แต่คุณจะไม่พาผมไปด้วย
‪และคุณจะไม่ขวางทางผม
‪ภารกิจนี้ยังไม่จบสำหรับเรา ผมสัญญา
‪ภารกิจเหรอ
‪นี่ไม่ใช่ภารกิจสำหรับผม
‪นี่คือชีวิตผม
‪ครอบครัวของผม
‪คุณไปเถอะ
‪ฉันบังคับให้พวกนายทำงานนี้ไม่ได้ ‪มันอยู่ที่นายเอง
‪นายรู้ความเสี่ยงดี
‪ฉันเอาด้วย
‪ขอเวลาเราเดี๋ยวนะ
‪ไม่ว่านายอยากทำอะไร ฉันจะสนับสนุน
‪ไปตายเถอะ
‪นายพูดถูก
‪ฉันเป็นไอ้เวร
‪ฉันปล่อยให้อัตตาบังตา
‪พอฉันมีแผน ฉันก็ลุยเลย
‪ฉันไม่ฟัง
‪ฉันบ้าเสี่ยง
‪บางครั้งก็ได้ผล บางครั้งผู้คนได้รับบาดเจ็บ
‪ฉันขอโทษ
‪และถ้านายอยากกลับบ้าน
‪ฉันก็จะสนับสนุน
‪เฮ้
‪ดูเหมือนว่าเจ้านายคุณจะกลับมาแล้ว
‪เยี่ยมเลย
‪ฉันจะไปตามเขามาร่วมโต๊ะกับเรา
‪ผมจะตามคุณไปต้อนรับเขา
‪ตามสบายค่ะ
‪ผู้พัน
‪เพราะอะไรถึงให้เกียรติมาเยี่ยมเราครับ
‪ผมแค่พาลูกน้อง ‪มาเลี้ยงอาหารขึ้นชื่อของอาบู อาซิซ
‪- ดี อย่าปล่อยให้เขารอเลย ‪- หยุด
‪ทหาร
‪ครับผม
‪หยุดรถบรรทุก
‪ไปค้นท้ายรถ
‪ผมแค่อยากดูว่าท้ายรถบรรทุกคุณมีอะไร
‪เพื่ออะไร
‪เพื่อความพอใจผม
‪รถว่างเปล่าครับท่าน
‪ไม่มีใครอยู่
‪งั้นก็
‪ทานมื้อค่ำกัน
‪เยี่ยม
‪ผมช่วยพวกเขาหาอะไรได้ไหม
‪พวกเขาแค่ทำหน้าที่ของตัวเอง
‪วันนี้อะไรอร่อย
‪เรามีปลากะพงกับปูสดค่ะ
‪มองหน้าฉัน
‪ทำเป็นว่าเรากำลังคุยกันเรื่องอาหาร
‪เธอเคยเห็นผู้ลี้ภัย ไม่ใช่แขก ‪ถูกพามาที่โรงแรมนี้ไหม
‪พวกคนขาวเคยออกจากโรงแรมตอนกลางคืนไหม
‪มีบ้างค่ะ ไม่ใช่ทุกคืน
‪แล้วพวกเขากลับมาเมื่อไหร่
‪เช้าวันรุ่งขึ้นค่ะ
‪เดี๋ยวมานะ
‪ถ้าฉันรู้ว่าเธอกำลังช่วยพวกคนขาว
‪ทำเรื่องผิดกฎหมายที่นี่
‪ฉันจะแขวนคอเธอและครอบครัว
‪นาธิฟา
‪ไปช่วยอาซิซทำอาหาร
‪พอแล้ว
‪เขาตายแล้ว
‪คุณต้องไปเดี๋ยวนี้
‪คุณต้องไป
‪ไป ฉันอยู่เอง
‪นี่ นี่ช่าง
‪อร่อยมาก
‪ผมน่าจะพาอาบู อาซิซไปทำอาหารให้ผมบ้าง
‪เธอมาจากไหน
‪อย่าทำอย่างนั้น
‪มูฮัมมัด คอลค่ะ
‪รู้ไหมว่าทำไมผมถึงหัวเราะ
‪ใส่ผู้หญิงชาวฮาดันดาวา
‪เพราะพวกเธอสุดเหวี่ยงเรื่องบนเตียง
‪เฮ้
‪เพราะพวกเธอ
‪ไม่รู้สึกอะไรเลยตรงนั้น
‪พ่อของพวกเธอขริบออกตั้งแต่
‪พวกเธอยังเด็ก
‪คุณต้องจัดหนัก พวกเธอถึงจะรู้สึกอะไรบ้าง
‪ผมบอกว่าอย่า
‪ไม่งั้นจะอะไร
‪อะไร
‪คุณคิดจะทำอะไรกับมีดเล่มนี้เหรอ คุณโทมัส
‪หวังว่าจะแค่ใช้กินมื้อค่ำ
‪ผมไม่หิวแล้ว
‪พวกเขาจะกลับมาอีกไม่นาน
‪พร้อมคนเพิ่มขึ้นด้วย
‪ยิ่งถ้าพวกเขารู้ว่าคนหายไปหนึ่งคน
‪หมายความว่ายังไง นายทำอะไรลงไป
‪โอเค
‪ถ่วงเวลาให้ฉันหนึ่งวัน ดูแลพวกเขาให้ดี ‪แต่อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด
‪อย่าให้พนักงานเข้ามาในนี้
‪แม็กซ์ แซมมี่ เอารถไปรับคนที่เหลือ
‪นายกับฉันจะโทรหาอีธาน
‪ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณอีกเร็วขนาดนี้
‪เชิญ
‪รับอะไรไหม
‪ไม่เหรอ
‪คุณจะบอกผมได้รึยังว่าคุณคือใครกันแน่
‪คุณรู้ว่าผมคือใคร
‪ผมก็อยากมีเวลาเล่นเกมนะ แต่ผมไม่มี
‪ได้
‪แต่ผมอยากได้ยินจริงๆ
‪จากปากคุณ
‪สมมตินะ
‪ผมอยู่รัฐบาลอิสราเอล
‪ชาโลมเลยว่ะ
‪มาสมมติกันว่าผมรู้เรื่องผู้ลี้ภัยที่หายไป
‪โอเค
‪และ
‪ตามหลักการแล้ว
‪ผมต้องการให้คุณช่วยพาสี่ร้อยคน
‪ออกจากประเทศทันที
‪ผมจะทำได้อย่างไร
‪คุณบอกว่ามีเครื่องบิน
‪อยู่ที่นี่ในคาร์ทูม เครื่องบินขนสินค้า
‪ต่อให้ผมสามารถช่วยคุณได้
‪อารี
‪ผมไม่มีอำนาจขนาดนั้น
‪บอกตามตรง อย่างดีที่สุดที่ผมทำได้ ‪คือคุยกับหัวหน้าผม
‪เดี๋ยวๆ
‪ผมไม่รู้ว่าคนนี้จะบอกอะไรคุณ ‪เขาอาจจะบอกให้คุณ
‪โยนผมออกจากตึก หรือประเทศด้วยซ้ำ ‪แต่ผมสัญญา
‪สิ่งที่คุณทำตอนนี้จะเป็นมรดกของคุณ
‪เมื่อคุณมองย้อนกลับมายังช่วงเวลานี้ ‪คุณจะได้รู้สึกภาคภูมิใจ
‪ไม่ก็ละอายใจ
‪วอลตันครับ
‪เรามีปัญหาแล้ว ไม่มีทางที่ ‪เราจะเบียดกันในรถบรรทุกสองคันได้พอ
‪คนเยอะเกินไป
‪บ้าเอ๊ย
‪เวรแล้ว
‪เอาจริงเหรอ
‪รถทัวร์ซูดานเนี่ยนะ
‪พาคนขึ้นได้ ฉันต้องไปหยิบของ เดี๋ยวมา
‪ไปกัน
‪เรียกทุกคน
‪ทุกคน
‪อีกแปดกิโลเมตร
‪ที่นี่คือที่ไหน
‪คาร์ธาโก
‪ลานบินเก่าของอังกฤษ
‪ถ้ายังอยู่ที่เดิมนะ
‪ถ้ามันไม่อยู่แล้วล่ะ
‪บ้าเอ๊ย
‪เฮ้ ไม่อยากพูดเรื่องที่เห็นกันอยู่นะ
‪แต่มีต้นไม้อยู่กลางลานวิ่ง
‪พวกเขาควรจะมาถึงเมื่อไหร่
‪ฉันไม่รู้ ทำไม
‪เรามีแขกมา
‪ห่างไปเก้ากิโลเมตร
‪เราควรพาพวกเขากลับขึ้นรถไหม
‪ไม่ ยังมีเวลา
‪มาสิวะ วอลตัน ไอ้ห่าเอ๊ย
‪เราจะทำอย่างไร
‪บ้าเอ๊ย ตามมา
‪เราควรพาทุกคนกลับขึ้นรถแล้วออกไปจากที่นี่
‪- โอเค ก็ได้ พาทุกคนกลับขึ้นรถ ‪- ไม่ เดี๋ยวนะ ฟังสิ
‪ฟัง
‪เอาละ ไปได้
‪ไปกัน เกาะกลุ่มกันไว้
‪พร้อมเมื่อคุณพร้อม
‪ขอบคุณ
‪เอาละ ไปกันได้
‪เอาละ พาพวกเขาเข้าไป ไปกัน
‪ขึ้นไปข้างหลังเลย
‪ไปด้านหน้า เดินไปเรื่อยๆ
‪นี่
‪ไปด้านหลังเลย
‪เดี๋ยวๆ หยุดก่อน
‪หยุด ทหาร ให้พวกเขาถอยไป
‪ทำไมๆ
‪เครื่องบินลำนี้บรรทุกได้ 228 คน ‪พวกคุณมีกันกี่คน
‪- เรามีกัน 400 เรานั่งตรงทางเดินก็ได้ ‪- ไม่มีทาง
‪เรารับไปได้ 228 คน ที่เหลือต้องหาทางอื่นเอา
‪- ระเบียบการเพื่อความปลอดภัย จำกัดน้ำหนัก ‪- ถ้าคุณทิ้งพวกเราไว้ เราจะตาย
‪ก็ได้ งั้นคุณตัดสินใจ คุณเลือกเอาเลย ‪ว่าใครจะอยู่ใครจะไป
‪เพราะผมทำไม่ได้
‪คุณเลือกเอง ใครจะอยู่ ใครจะตาย
‪พวกเขาอยู่ห่างไปอีกสามกิโลเมตร
‪รีบตัดสินใจล่ะ
‪ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากพาไป ‪แต่บนเครื่องบินไม่มีที่แล้ว
‪งั้นเราจะหาที่เอง
‪ถอยไปๆ
‪ไปเร็วๆ
‪เร็วๆ ไปกัน
‪ไปข้างหน้าๆ
‪เข้ามาเร็วๆ ไปกัน
‪เร็วเข้า
‪เร็วเข้าๆ
‪อย่าให้เครื่องบินลำนั้นขึ้นบินเด็ดขาด
‪ไม่ว่าจะยังไง
‪เร็วเข้าๆ
‪เจ็บสิบน็อต
‪เราไม่รอดแน่
‪- เราไม่รอดแน่ ‪- เราต้องรอด
‪เวรแล้ว
‪ผมว่าเราหายใจได้แล้ว
‪ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง
‪คุณมันบ้า รู้ตัวไหม
‪(ครอบครัวของหนู)
‪(สนามบินเบนกูเรียน ประเทศอิสราเอล)
‪สุภาพบุรุษ
‪ยังมีอีกหลายพันคน อารี
‪ผมรู้
‪เราจะกลับไป โอเคนะ
‪ผมสัญญา
‪เขารักษาสัญญา
‪เราได้กลับไป
‪ครั้งแล้วครั้งเล่า
‪เราไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง
‪เรดซีไดฟ์วิ่งรีสอร์ต
‪ไม่ใช่โรงแรมจริง
‪แต่มันเป็นตัวแทนของความจริงอันสูงส่ง
‪อาจจะสูงส่งที่สุดเลยทีเดียว
‪เมื่อคุณเห็นพี่ชายน้องชาย
‪หรือพี่สาวน้องสาวกำลังทุกข์ทรมาน
‪คุณต้องไม่นิ่งเงียบ
‪จงอย่านิ่งเฉย
‪จงให้ความช่วยเหลือ
‪ช่วยเหลือพวกเขา
‪ผู้ลี้ภัยชาวเอธิโอเปียหลายหมื่นคน ‪ถูกลักลอบพาออกมาโดยความช่วยเหลือ
‪ของกองทัพเรือและกองทัพอากาศอิสราเอล
‪ปัจจุบันมีผู้ลี้ภัยกว่า 65 ล้านคนพลัดถิ่นอยู่ทั่วโลก
‪(ทะเลแดง ศูนย์สันทนาการดำน้ำ ‪และทะเลทรายแห่งซูดาน)
‪คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ